سال 1290 ه . ق « 1 » يا 1292 ه . ق « 2 » با اخذ اجازهء اجتهاد از استاد بزرگوارش ، علامه شيخ محمّد باقر اصفهانى و به دليل بيمارىاش ( حرارت بدن ) كه در اثر تلاش و كوشش بسيار دامنگيرش شده بود از اصفهان خارج شد و به زادگاهش بازگشت . پس از مدتى توقف ، براى استراحت بيشتر به قمصر رفت و تا بهبودى نسبى در آنجا ماند . « 3 » استادان مرحوم كاشانى در اصفهان از محضر علماى بزرگ و نام‌آورى بهره برد ، كه برخى از آنان عبارتند از : 1 . علّامهء فقيه آيت اللّه شيخ محمّد باقر بن آيت اللّه شيخ محمّد تقى اصفهانى ( د . 1301 ه . ق ) صاحب هداية المسترشدين « 4 » 2 . علّامهء حكيم ميرزا جهانگير خان قشقايى ( د . 1328 ه . ق ) 3 . علّامهء فيلسوف آخوند ملا محمّد كاشى ( د . 1323 ه . ق ) مهاجرت به تهران مرحوم آيت اللّه كاشانى به دنبال هجرت پدر بزرگوارش به تهران ، از قمصر به تهران رفت و در محلهء پامنار كوچهء صدر اعظم سكنى گزيد و سخت مورد توجه خاص‌وعام قرار گرفت . وى در آن زمان با آنكه 25 ساله بود ، اما در تمام علوم رايج

--> ( 1 ) . حرز الدين نجفى ، معارف الرجال ، ج 3 ، ص 13 ( اگر تاريخ ولادت او 1266 ه . ق باشد ) ( 2 ) . خاقانى نجفى ، شعراء الغرى ، ج 11 ، ص 324 ؛ تهرانى نقباء البشر ، ج 5 ، ص 57 ( اگر تاريخ ولادت او 1268 ه . ق باشد ) . ( 3 ) . خاقانى نجفى ، شعراء الغرى ، ج 11 ، ص 325 . ( 4 ) . حرز الدين نجفى ، معارف الرجال ، ج 3 ، ص 15 ؛ تهرانى ، نقباء البشر ، ج 5 ، ص 57 ؛ اگر در اعيان الشيعه ، ج 10 ، ص 127 ؛ آقا شيخ محمّد تقى صاحب حاشيه را استاد او نگاشته درست نيست ، زيرا مرحوم شيخ محمّد تقى در سال 1248 ه ق 20 سال پيش از ولادت مرحوم آيت اللّه كاشانى بدرود حيات گفته بود .